Deel dit bericht.

Tijmen vindt de aandacht voor studerende mantelzorgers een belangrijk onderwerp, waar te weinig mee gedaan wordt in onderwijsinstellingen.

Je loopt er niet mee te koop!

7 november 2019

Tijmen, een 25-jarige student, vertelt zijn verhaal. Een verhaal waar ik zwaar van onder de indruk ben. Hij liep ertegenaan dat er te weinig aandacht is voor jonge mantelzorgers bij onderwijsinstellingen. Pas sinds dit interview weet hij dat er een naam is voor de zorg die hij verleent; namelijk mantelzorg. ‘Mantelzorger’: Tijmen vindt het een gek woord waar hij geen affiniteit mee heeft. Want zorgen voor je familie doe je automatisch; gewoon om het gezin goed te laten werken, ook als je nog op school zit, of een studie volgt.

Tijmen groeit op in een gezin dat te kampen heeft met alchoholisme, een burn-out en borderline. Daarnaast heeft zijn zus anorexia. Op eigen initatief gaat hij op zijn 12e naar een pleegouder (een supervrouw in Vriescheloo). Nadat hij uit huis gaat, gaan ook zijn ouders uit elkaar. Tijmen vertelt welke consequenties dit had in relatie tot school, vanaf de basisschool tot en met de hogeschool waar hij nu studeert.

Jonge mantelzorger en school

Op de basisschool was de thuissituatie niet bekend, ondanks dat er veel signalen waren dat het niet goed ging. Tijmen reageerde bijvoorbeeld vaak boos en zijn kleding was niet in orde. Deze signalen werden door de basisschool niet opgepikt.

In Doetinchem startte Tijmen met havo/vwo. Al vrij snel bleek dat hij niet goed mee kon komen. Omdat het thuis echt niet meer ging, mocht hij bij het pleeggezin in Vriescheloo, Oost-Groningen, wonen en stroomde hij af naar vmbo-tl. Op het Dollard College in Bellingwolde wisten ze van zijn thuissituatie. De directrice was erg meelevend en meegaand. Ook de docenten hadden veel oog voor de leerlingen. Terugkijkend realiseert Tijmen zich: “De school heeft zeker geprobeerd om te helpen, maar ik was nog niet toe aan hulp”.

Na de middelbare school wist Tijmen niet wat hij wilde studeren. Uiteindelijk koos hij voor mbo Sport en bewegen bij het Alfa-college. Bij het Alfa-college heeft hij zijn thuissituatie nooit besproken. De resultaten waren goed, dus het was ook niet noodzakelijk. De docenten merkten wel dat hij onder zijn niveau zat, maar daar konden ze niet zoveel mee.

Huidige studie

Op dit moment studeert Tijmen Communicatie aan de Hanzehogeschool. In het eerste jaar haalde hij, op één tentamen na, alles in één keer. Hij was enorm gedreven om zijn studie te halen, zeker nadat hij hoorde dat zijn moeder kanker had. “Ik liet mijn moeder zien dat het goed met me zou komen.”

In zijn tweede studiejaar kwam de kanker terug bij zijn moeder. Het eerste deel van de long werd verwijderd. Hierna kwam het terug in de lymfe. Vele chemo’s volgden en de kanker zaaide uit naar de hersenen. Zijn moeder was uitbehandeld, waardoor de zorg voor zijn moeder nog meer toenam. Dat jaar haalde hij geen enkele toets. Vorig jaar overleed zijn moeder aan de gevolgen van longkanker.

Tijmen stelde in het tweede jaar zijn studieloopbaanbegeleider (SLB-er) en de groep waar hij een project mee deed op de hoogte van de situatie met zijn moeder. De werkgroep was bijzonder meelevend en hierdoor bleef hij ook aangehaakt. De SLB-er hoorde hem aan en gaf het advies dat hij de decaan moest aanspreken als hij het niet meer aankon. De SLB-er is hierna nooit meer naar hem toegekomen. En het duurde uiteindelijk heel lang voordat hij het zelf aankaartte. Toen hij met zijn rug tegen de muur stond, en het eigenlijk al niet meer anders kon, vroeg hij de decaan om een derde herkansing voor een vak uit het eerste jaar. Op dit vak had hij een 5,3 had gehaald, slechts 0,2 punt te weinig. Het antwoord was: “Er bestaan geen derde kansen[1]”. Daarnaast vroeg de decaan hem te bewijzen hoeveel vertraging hij had opgelopen. Tijmen: “Dit kon ik er niet bij hebben. Ik had zo graag gewild dat iemand me gewoon hielp”.

Op een later moment deed de decaan wél haar best voor Tijmen. Ze legde zijn verhaal voor aan de examencommissie. Die gaf uiteindelijk toestemming om met zijn stage te starten, ondanks dat de punten er nog niet waren, op voorwaarde dat hij in therapie ging.

“Mijn zus heeft ook een studievertraging opgelopen. Ze doet SPH en zit in het laatste jaar. Haar studie heeft een vertraging van 1,5 jaar. Haar decaan is heel helder in wat er allemaal kan. Mijn zus gaat overal tien keer achteraan, maar zo ben ik niet. Ik doe dat niet en dat heeft dan dus geen resultaat.”

Terugblikkend

“Dit hele proces had echt anders gekund. De SLB-er had me moeten ‘vasthouden’ en moeten checken hoe het ging. De SLB-er had het ook aan de cijfers kunnen zien; ik haalde niets. Niet iedereen trekt snel aan de bel, want je wilt er ook niet mee te koop lopen.”

Voor de toekomst

Tijmen weet nog steeds niet welke regelingen er zijn. Het zou duidelijk moeten zijn wat er allemaal mogelijk is. Dat er bijvoorbeeld een stappenplan is en dat er een netwerk is. Als je bij een begeleider komt, moet diegene weten wat er gedaan kan worden en diegene moet je dan vasthouden. Tijmen wil zich serieus genomen voelen. Kortom, Hanzehogeschool… jullie kunnen nog zaken extra oppakken.

[1] Er zijn twee kansen voor een toets. Als je de herkansing niet haalt, kan je deze pas het volgende jaar weer inhalen. Er is bij deze opleiding, in tegenstelling tot andere opleidingen, ook geen bufferweek. Een wens is om dit flexibeler in te delen.

Meer informatie:
Dushenka van Kooten
adviseur CMO STAMM
06 518 570 78
d.vankooten@cmostamm.nl

Deel dit bericht.