Deel dit bericht.

Pas na vier jaar treft Noortje een studieadviseur die haar erop wijst dat ze mantelzorger is, die haar ziet en haar erkenning geeft voor de invloed van deze zorgtaken op haar studie.

Noortje combineert studie en mantelzorg

7 november 2019

Ik tref Noortje (25 jaar) in de stad voor een cafeetje. Met haar stralende ogen maakt ze een krachtige eerste indruk. Zo op het eerste gezicht is ze een onbezorgde studente, zoals Groningen er vele kent. Hoewel het zonnetje schijnt, is het te koud voor een terrasje. Binnen vertelt ze me haar verhaal.

Noortje groeit op in een gezin met vier kinderen. Noortje zelf, haar zusje en haar twee broertjes; een tweeling van inmiddels 21 jaar oud. De jongens, Bas en Jop, hebben beide een lichamelijke beperking. Bas heeft veel ondersteuning nodig, bij de meeste dagelijkse dingen. Jop kan meer zelf, zeker op goede dagen. Beiden zijn slimme jongens, van wie Noortje gewoon hun zus is en voor wie ze daarnaast ook heel veel zorgt. De tweeling is prematuur geboren. Vanaf het begin zijn er allerlei complicaties en daarmee veel onzekerheid over hun toekomst. In de daarop volgende jaren volgen vele ziekenhuisbezoeken. Eerst is het zoeken naar een goede opvangplek en later naar een passende school.

Verhuizen naar een aangepaste woning

Het gezin reist wat af vanuit hun woonplaats Hoorn. Het ziekenhuis ligt niet om de hoek en ook de voorzieningen zijn op afstand. Daarom verhuist het gezin naar Haren, een dorp vlakbij de stad Groningen. Ze kopen een ruime boerderij. Na 2,5 jaar in een tijdelijke woning op het terrein te verblijven, nemen ze hun intrek in de volledig aangepaste boerderij. Met het UMCG, een passende school en een revalidatiecentrum in de buurt.

Minder reistijd en een fijne plek. De ondersteuning die de jongens nodig hebben, is echter onverminderd groot. Van jongs af aan helpt Noortje mee. Dat hoort er gewoon bij, het valt niet zo op, geeft ze aan. Op de middelbare school wordt ze zich hier meer van bewust. De zorgeloosheid van haar vriendinnen deelt ze niet. Als zij uitgaan, realiseert ze zich wat er thuis nog gedaan moet worden en kiest ze toch vaak voor thuis. Ook tijd voor huiswerk schiet er soms bij in. En ongestoord huiswerk maken, is er sowieso niet bij. Want ook als een van haar broertjes even naar de wc moet, springt Noortje direct op van haar huiswerk.

Als tegen het einde van de middelbare school haar vader vertrekt, staat haar moeder er alleen voor met vier kinderen. Alle dagelijkse zorg komt nu bij haar moeder terecht. Noortje ondersteunt haar moeder waar ze kan.

Kiezen voor je toekomst, of je familie?

Na het behalen van haar middelbareschooldiploma vertrekt Noortje naar Wageningen om daar te studeren. Hoewel ze door de week probeert om thuis los te laten, vindt ze het vanzelfsprekend dat ze elk weekend naar huis gaat om te helpen. En dat loslaten door de week vindt zij niet makkelijk, want het is een spannende periode waarin haar broertje Bas veel operaties ondergaat.

Noortje keert na een pittig jaar terug naar Groningen. Ze rekent het zichzelf aan dat het studeren niet lukte. Ik vraag me af wie dat wel voor elkaar zou krijgen in haar situatie en met haar grote verantwoordelijkheidsgevoel. In Groningen start ze een nieuwe studie, Europese Talen en Culturen aan de Rijksuniversiteit Groningen (RUG).

Nog voor het studiejaar goed en wel begonnen is, meldt Noortje zich bij een studieadviseur. Ze komt zwaar gedemotiveerd uit dat gesprek. De studieadviseur vraagt haar of ze wel een universitaire studie moet gaan doen. Of dat wel haalbaar is.

Ze zet door. De operaties en dagelijkse zorg voor haar broertjes, die ze met alle liefde biedt, drukken zwaar op haar tijd. Waar ze kan fietst ze nog even naar Haren om te helpen. Als de colleges pas om 10 uur beginnen of als ze toch al vroeg vrij is. Steeds weer lukt het niet om al haar punten te halen. Ze meldt zich opnieuw bij een studieadviseur, gelukkig een andere dame, om te kijken hoe ze de gemiste vakken het volgende blok weer kan inpassen. Steeds weer kijken ze alleen samen naar de planning. Het contact met studiegenootjes wordt ondertussen steeds minder, ze loopt haar eigen weg. Het is passen en meten om alle vakken te halen. De buitenlandse stage, die onderdeel is van de studie, zit er voor Noortje niet in. Ze wil niet een jaar weg van huis. Gelukkig kan ze via een andere route toch de benodigde punten behalen.

Erkenning, maar is dat voldoende?

Pas na vier jaar treft ze een studieadviseur die haar erop wijst dat ze mantelzorger is, die haar ziet en haar erkenning geeft voor de invloed van deze zorgtaken op haar studie. Noortje heeft het tot dan toe ook nooit zo bekeken. Helaas blijkt na aanvraag dat ze hierop alleen de eerste vier jaar recht zou hebben gehad. Toch jammer als je studietijd 1,5 jaar uitloopt op een studie waar normaal drie jaar voor staat.

Noortje werd overigens in de loop van haar studie ook nog een keer naar een studentenpsycholoog verwezen door de studieadviseur. Dat blijft bij één gesprek. Als er verder nog iets nodig is, moet ze maar aankloppen… En juist dat, geeft Noortje toe, zou ze niet zo snel doen. Echter, wat meer hulp had ze goed kunnen gebruiken.

Noortje heeft inmiddels haar studie succesvol afgerond en doet nu deeltijd een aanvullende opleiding. Deeltijd, omdat dat toch makkelijker te combineren is met thuis. Hulp heeft ze daar niet gevraagd. Ze gaat het wel redden. En hoewel ik dat absoluut geloof, zou ik het haar toch gunnen dat ze gezien wordt. En dat ze daar terecht kan, mocht het wel nodig zijn.

Als we het gesprek afronden, ik Noortje bewonder en bedank voor haar openheid, vertelt ze me hoe fijn het ook voor haar is om haar verhaal een keer te kunnen doen. Dat ze dit nog best aan de RUG had willen vertellen. En stiekem hoopt dat ook de medewerkers daar haar verhaal zullen lezen.

Meer informatie:
Geerte Boven
06 573 146 01
g.boven@cmostamm.nl

Deel dit bericht.